Kłobuck to miasto leżące 15 km na południowy zachód od Częstochowy. Należy do dawnych osad Małopolskich a jego początki sięgają czasów wczesnopiastowskich.

W XIII wieku na terenie Kłobucka funkcjonowała ludna, mocno rozwinięta osada parafialna, przy której lokowano średniowieczne miasto. Wpływ na jego powstanie miało dogodne położenie przy trasie z Krakowa na Dolny Śląsk i do Wielkopolski. Kłobuck stanowił ważny ośrodek rękodzielnictwa, handlu oraz lokalne centrum kościelne i klasztorne kanoników regularnych sprowadzonych z Krakowa.

W Kłobucku przez 15 lat (od 1434 do 1446 r.) godność proboszcza pełnił Jan Długosz – kronikarz królewski i kancelista biskupi kapituły Krakowskiej. W 1446 r. ufundował drogocenny ornat dla miejscowych proboszczów, do dziś przechowywany w kościele parafialnym, podobnie jak kielich mszalny.

W 1454 r. Długosz przystąpił do ufundowania klasztoru kanoników regularnych na bazie miejscowego kościoła. Klasztor funkcjonował w oparciu o dość liczną czeladź – rolników, oraczy, sieczkarzy, owczarzy, skotopasów, świniopasów, rybaków, kucharzy, piekarzy, słodowników, piwowarów. Dozór nad spiżarnią sprawował klucznik a nad łaźnią – łaziebnik. Byli też woźnice, kowale, stelmachowie, cieśle, murarze, kuśnierze, szewcy i liczne służące.

Już od XV w. istniała szkoła parafialna, szpital drewniany a także drewniany kościół filialny pod wezwaniem Św. Bartłomieja postawiony na terenie pochówków zarazy.

Kłobuck był miastem królewskim, toteż monarchowie dbali o jego rozwój. Niestety w latach 1622-23 przez miasto przeszła straszliwa zaraza, powracająca w latach: 1639, 1648, 1650 wówczas przetrzebiła całą ludność. Miasto podupadło aż do przełomu XVI i XVII wieku. Dopiero Starosta Krzepicki – Mikołaj Wolski a później jego syn Stanisław postawił na rozwój hutnictwa żelaza i szkła. Hutnictwo szkła nie rozwinęło się. Po powstaniu styczniowym 23.01 w 1870 r. Kłobuck został pozbawiony praw miejskich i został osadą włączoną do gminy Kamyk. W latach 1795 – 1800 został zbudowany pałac dla Haugowitza – ministra Prus, potem należał do Lemańskich aż wreszcie od 1875 r. do Wielkiego Księcia Aleksandra.

Prawa miejskie przywrócono Kłobuckowi 19.08.1917 r. Okres międzywojenny to stały aczkolwiek powolny wzrost liczby ludności i stałe włączanie pobliskich wsi w teren miasta.

W 1939 r. Kłobuck liczył 10.876 osób. W latach 1924-29 w okresie reform bezrobocie w mieście bardzo wzrosło i wielu bezrobotnych wyjeżdżało za chlebem do Niemiec, Francji, Belgii.

W latach 1928-30 budowano kolej łączącą w Kłobuck najpierw z Herbami, a potem z Katowicami leżącymi w zaborze pruskim.

W latach 1919-1920 wielu kłobuczan służyło w legionach (ochotniczo wstąpiło około 80 chłopców). W tym czasie w mieście istniały: Towarzystwo Strzeleckie, Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, Związek Rezerwistów i Byłych Wojskowych, Związek Harcerstwa Polskiego, Ochotnicza Straż Pożarna (od 1900 roku). Działała prężnie rada miasta w skład której wchodzili mieszczanie także żydzi. W latach 1928-1930 działało kino „Nowość”.

W tym mieście urodził się poeta i krytyk literacki Władysław Sebyła, który jako jeniec został zamordowany w Starobielsku w 1940 roku. Od 1991 roku jego imię nosi Miejski Ośrodek Kultury.

Okres wojny spowodował eksterminację kłobuczan pochodzenia żydowskiego. Po wojnie nie powrócił tu już nikt. Oczywiście straty poniosła także ludność polska, głównie żołnierze walczący na froncie.

W okresie powojennym Kłobuck stał się centralnym punktem gdzie mieściły się dyrekcje kopalń i zakładów przemysłowych.

Dobra passa dla miasta trwała do lat 70 ubiegłego stulecia, kiedy to decyzja o zamknięciu kopalń rud spowodowała zubożenie środowiska. Nastąpił rozwój przedsiębiorczości. Obecnie funkcjonuje tu ponad 1500 firm, z których wiele swoich produktów wysyła na eksport.

zabytki

• Kościół Św. Marcina, zabudowania poklasztorne,

• Łaźnia miejska z XVII w.

• Pałac w Zagórzu, zabudowania podworskie, park wokół pałacu

kapliczki wolnostojące

• ul. 11 Listopada,

• ul. Okólna

• ul. Długosza

• ul. Częstochowska

• ul. Skorupki

• ul. Przemysłowa

• ul. Wieluńska

• ul. Korczaka

• ul. Częstochowska (figura św. Floriana)

krzyże, tablice

• ul. Częstochowska (3),

• ul. Zamkowa,

• ul. Mała,

• ul. Częstochowska (tablice pamiątkowe)

• Rynek Jana Pawła II (3)

miejsca pamięci narodowej

• ul. 3 Maja – Pomnik Matki Polki,

• popiersie Jana Pawła II,

• tablica Józefa Piłsudskiego,

• ul. 11 Listopada – obelisk Władysława Sebyły,

• Park Miejski – pomnik Powstańców Śląskich (3 Antosiów)